Նա հիշեցրել է այս թեմայով Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի վերջին հայտարարությունը։
«Հիշեցնեմ. նախարարը նշել է, որ Գյումրիի քաղաքապետի ձերբակալությունը, որի պատճառներից մեկը նրա հայտարարություններն են՝ Ռուսաստանի և Բելառուսի միութենական պետությանը Երևանի միանալու օգտին, տարակուսելի և մտահոգիչ է։ Հենց այսպես է բնութագրել իրավիճակը ՌԴ արտգործնախարարը:
Ես կցանկանայի հավելել, որ այս պատմությունը արձագանք է գտել ռուսական հասարակության մեջ, հատկապես նրանց շրջանում, ովքեր մտահոգված են ռուս-հայական հարաբերությունների ապագայով և, ի դեպ, դա անում են լիովին օրինական ճանապարհով»,- ասել է Ռուսաստանի ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչը։
Ըստ նրա՝ «ոմանք կապված են Հայաստանի հետ ազգակցական կապերով, ոմանք բիզնես ունեն, իսկ ոմանք ներդրումներ են կատարել այդ երկրում»։
«Գիտենք, որ այսպես կոչված՝ եկեք չակերտների մեջ դնենք՝ «քաղաքական» մեղադրանքները վերջերս հանվել են։ Ընդսմին, մենք կցանկանայինք ևս մեկ անգամ ընդգծել. ավանդական դաշնակցի հետ հարաբերությունների ամրապնդման օգտին հայտարարությունների քրեական հետապնդումն ինքնին անհեթեթ է։
Ես ուզում եմ ընդգծել. Ռուսաստանը միշտ պաշտպանել և հավատարիմ է մնում Հայաստանի ինքնիշխան, անկախ և բարգավաճ պետություն լինելու գաղափարին։ Ի՞նչն է դրանում վատ։ Ինչպե՞ս կարելի է դա չտեսնել։ Ընդ որում, երբ ես ասում եմ «պաշտպանել է» կամ «շարունակում է պաշտպանել» և հավատարիմ է այս գաղափարախոսությանը, Ռուսաստանն այս մոտեցումը միայն խոսքերով չի արտահայտում։ Դրանք այն քայլերն են, որոնք ձեռնարկվում են այդ քաղաքական տրամաբանության և կամքի հիման վրա»։ Ռուսաստանցի խորհրդարանականներից ոմանք մտահոգված են նաև որոշ «քաղաքական» հանցագործությունների մեջ անօրինականորեն մեղադրվող անձի առողջական վիճակի վատթարացմամբ։ «Այդ մեղադրանքն այժմ հանվել է, չնայած այն վերաբերում է Գյումրիի օրինական ընտրված քաղաքապետին, որն առաջվա պես մնում է կալանքի տակ»,- հայտարարել է Զախարովան։
Ըստ նրա՝ հայկական կողմի արձագանքը Վարդան Ղուկասյանի հայտարարություններին «զարմանալիորեն անհամապատասխան է նրան, թե ինչպես է Երևանը երբեմն նախընտրում անտեսել մի շարք երկրներից, դրանց թվում՝ եվրոպական երկրներից եկող մեկնաբանությունները, որոնք բուն հայ հասարակությունն է մեկնաբանում որպես ներքին գործերին ակնհայտ, անթաքույց միջամտություն, և նույնիսկ շատ ագրեսիվ միջամտություն»։
«Բացի դրանից, մենք երբեք չենք լսել որևէ իրավական գործիքի կիրառման, առավել ևս ձերբակալությունների մասին նրանց նկատմամբ, ովքեր մշտապես կոչ են անում առանց ետ նայելու մտնել Եվրամիություն, միանալ դրան կամ, այսպես ասած, միանալ Եվրամիության այս կամ այն կողմին։ Ո՛չ, ամեն ինչ լավ է։ Այսինքն, ստացվում է, որ նրանք որոշել են նաև ազգային պատկանելության հիման վրա տարանջատում կատարել։ Ի վերջո, ինչ վերաբերում է Եվրամիությանը, նրա քաղաքականությանը ցանկացած աստիճանի ներգրավվածությունն իրականում ենթադրում է ինքնիշխանության մի մասից հրաժարում։
Որքան գիտենք, հենց այդ մոտեցումն է ընկնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածներից մեկի տակ։ Ինչո՞ւ չհետաքննել, չպատժել և չվերլուծել նրանց, ովքեր, Հայաստանին Եվրամիություն մղելով, բառացիորեն կոչ են անում հրաժարվել Հայաստանի ինքնիշխանությունից՝ մասնակի, ամբողջական և այլն։ Ահա, թող տեսնեն՝ ինչ է կատարվում այժմ Եվրամիության ներսում, ինչպես այնտեղի երկրները կարող են, բայց իրականում հիմնարարապես անկարող են պաշտպանել ո՛չ իրենց անհատական, ո՛չ էլ իրենց կոլեկտիվ իրավունքները կամ շահերը, և ո՛չ էլ որևէ բան։
Ահա խնդրեմ։ Ի՞նչ ինքնիշխանության մասին է խոսքը, երբ մարդկանց բառացիորեն ստիպում և հարկադրում են միանալ այն շարքերին, որոնք տանում են դեպի անդունդ՝ այդ բառի ուղղակի իմաստով՝ աղետ։ Ընդ որում, դա, այսպես ասած, Եվրամիության ընդհանուր համերաշխության քաղաքականություն է կոչվում։ Ամեն ոք, ով հրաժարվում է թույլ տալ, որ դա տեղի ունենա, ամեն ոք, ով հրաժարվում է շարժվել այդ ուղղությամբ, հայտարարվում է անհամերաշխ և, ըստ էության, այսպես ասած, Բրյուսելի քաղաքականությանը հակասող։ Նրա նկատմամբ միջոցներ են ձեռնարկվում։
Տեսեք՝ ինչպես են առանձին երկրները, և կան բազմաթիվ օրինակներ, լինի դա Հունգարիան, թե Լեհաստանը, փորձել պաշտպանել իրենց ազգային շահերը սեփական պայմաններով, և ինչ են ստացել դրա դիմաց՝ պատժամիջոցներ, իրենց նկատմամբ խտրական որոշումներ, բառացիորեն պատիժներ՝ կոլեկտիվ Բրյուսելի թելադրանքները չկատարելու համար։ Այսքանը։ Հենց դա է ինքնիշխանությունից հրաժարումը, երբ երկիրը ստիպված է գործել իր ազգային շահերի դեմ։
«Եվ նրանք ոչ միայն ստիպում են, այլև բառացիորեն ստիպում են ստորագրել պարտավորություն, որ առաջնահերթություն կտա կոլեկտիվ շահերին և որևէ կերպ չի պաշտպանի իր սեփական շահերը, եթե այդ նույն կոլեկտիվ ենթագիտակցությունը թույլ չի տալիս դա և համարում է, որ այդ պետության համար իմաստ չունի պաշտպանել որևէ երկրի ազգային շահերը»,- եզրափակել է Ռուսաստանի ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչը։